ka-gi

Wojownik nigdy nie przejmuje się swoim strachem.

Wojownik może się martwić i rozmyślać zanim podejmie jakąkolwiek decyzję, ale gdy już ją podejmie, idzie swoją drogą wolny od zmartwień i myśli; będzie jeszcze milion innych decyzji które na niego czekają. Taka jest ścieżka wojownika.

Wojownik żyje przez działanie, nie przez myślenie o działaniu, ani nie przez myślenie o tym o czym będzie myślał gdy skończy działać.

Wojownik bierze odpowiedzialność za swoje czyny, nawet za najbardziej trywialne ze swoich czynów. Przeciętny człowiek działa pod wpływem swoich myśli i nigdy nie bierze odpowiedzialności za to co robi.

Śmierć jest naszym wiecznym towarzyszem, zawsze znajduje się po naszej lewej stronie za nami, na wyciągnięcie ramienia. Śmierć jest jedynym mądrym doradcą jakiego wojownik posiada.

Najtrudniejszą rzeczą na świecie jest uchwycenie nastroju wojownika.

Pewność siebie wojownika, nie jest pewnością siebie przeciętnego człowieka. Przeciętny człowiek szuka pewności w oczach postronnych widzów i nazywa to pewnością siebie. Wojownik szuka nieskazitelności w swych własnych oczach i nazywa to pokorą. Przeciętny człowiek jest zależny od swoich bliźnich, tymczasem wojownik jest zależny tylko od nieskończoności.

Wewnętrzny dialog jest tym co nas uziemia w codziennym świecie. Świat jest taki i taki albo tym i owym, tylko dlatego ponieważ mówimy do siebie, że jest on właśnie taki i taki albo tym i owym.

Przejście do świata czarowników otwiera się w chwili, gdy wojownik nauczy się wyłączać swój
wewnętrzny dialog.

Gdy wojownik nauczy się zatrzymywać wewnętrzny dialog, wszystko staje się możliwe; najbardziej nieprawdopodobne zamiary stają się osiągalne.

Wojownik bierze swój los, jaki by on nie był i przyjmuje go z ostateczną pokorą. Akceptuje w
pokorze to kim jest, nie jako powód do użalania się nad sobą, ale jako życiowe wyzwanie.

Przeciętny człowiek uwaza że folgowanie sobie, wątpliwości i troski są oznaką wrażliwości,
uduchowienia. Prawda jest taka że przeciętny człowiek jest najdalej jak to tylko możliwe od
prawdziwej wrażliwości. Jego trywialne przekonania rosną do rangi potwora lub świętego, gdy w
rzeczywistości są zbyt małe aby nawet pasować do szablonu tak wielkiego potwora czy też świętego.

Aby być wojownikiem nie wystarczy po prostu chcieć nim być . Jest to raczej nie kończąca się
walka, która będzie toczyć się aż do ostatniej sekundy naszego życia. Nikt nie jest urodzonym
wojownikiem, to jest dokładnie tak samo jak z tym, że nikt nie urodził się od razu przeciętnym
człowiekiem. Stajemy się jednym lub drugim.

Wojownik szanuje swój ból, ale nie poddaje się mu. Nastrój wojownika, który wchodzi w nieznane nie jest smutkiem; przeciwnie, on jest radosny, ponieważ czuje respekt dla koła fortuny, ma zaufanie do swego nieskazitelnego ducha, a ponad wszystko, jest w pełni świadomy swej skuteczności.